بعد از ورود به مالزی شروع به تحقیق در مورد پنج دانشگاه معتبر مالزی کردم. یعنی دانشگاه ملی (UM ) ، دانشگاه سلطنتی (UPM )، دانشگاه علوم (USM)، دانشگاه فناوری(UTM ) و UKM. به شهرکهای دانشگاهی سر زدم تا ببینم اوضاع از چه قراره. پنج تای این دانشگاهها توی لیست مورد تایید بودن . گر چه از ژانویه 2011 بر اساس بخشنامه وزارت علوم دیگه مدرک کارشناسی اونها مورد تایید نیست و مدارک کارشناسی ارشد آنها به شرط و شروط مورد تاییدیه. در حقیقت اگر در مقطع کارشناسی ارشد دانشجوها در کلاس درس حاضر باشن (By course ) مدرک کارشناسی ارشد اونها ارزیابی می شه. اما اگر فقط پایان نامه (Research ) باشن مدرک اونها مورد تایید قرار نخواهد گرفت. یه سری از دانشگاهها هم مدرک ( By thesis ) میدن که در حقیقت ترکیبی از کورس و ریسرچ هست و مشکلی نداره. در مورد دکترا هم وضعیت به همین منواله. یعنی اگر دانشجویان پی اچ دی فقط ریسرچ باشن اونموقع مدرک اونها دکترای پژوهشی ارزیابی می شه که مطمئنا یه سری از مزایا رو از دست می دن.نهایتا به این نتیجه رسیدم که تحصیل در مالزی بهتره در یکی از دانشگاههای پایتخت یا نزدیک به پایتخت صورت بگیره. چون امکانات این منطقه برای ایرانیها حداقل خیلی بهتر از نقاط دیگه مالزی هست.

گر چه ممکنه در نگاه اول وقتی وارد دانشگاه می شین احساس کنین که اینجا ایرانیهای زیادی هستن و تحصیل شما در اینجا مثل تحصیل در یک دانشگاه وطنی هستش اما بعدا متوجه می شین که اینجا گرفتاریهاتون خیلی بیشتر از اون چیزی هست که بخواین یه همچین فکری بکنین.

دانشگاه UM و UTM در داخل خود کوالالامپور هست و میشه گفت در مرکز شهر قرار داره. دانشگاه UPM هم در حوزه سردانگ قرار داره که با وسیله نقلیه حدودا بیست دقیقه از مرکز شهر کوالالامپور به شرط نبود ترافیک فاصله داره.

من بعد از برگشتن به ایران برای دانشگاه UPM اپلای کردم و تونستم پذیرش این دانشگاه رو در اواخر November بگیرم.

گر چه پروسه اپلای کردن فرایند پردردسریه اما وقتی که پذیرش رو بگیرین خوب می فهمین که اینهمه زحمت بیهوده نبوده.

اینجا لازمه که یه توضیح کلی در مورد نحوه اپلای کردن بدم اونهم اینکه سعی نکنین بلافاصله بعد از online application شروع به جمع آوری مدارک کنین چون خیلی اذیت می شین.مخصوصا گرفتن اصل مدرک تحصیلی از دانشگاه محل تحصیلتون و تایید اون توسط وزارت علوم یه کار زمانبره.

مخصوصا اگر دانشگاه دولتی تحصیل کرده باشین. چون باید تعهد خدمتتون که دو برابر مدت تحصیلتون در ایران هست رو یه جا بخرین که هم هزینه بر هست و هم وقت گیر.در ضمن باید چنانچه خوابگاه بودین و وام گرفتین حتما اونها رو هم تسویه کنین بعد یا فیش واریزی رو دستی به تهران صندوق رفاه دانشجویی ببرین و یا دانشگاه براتون پست کنه که معمولا چون متقاضی ها خیلی عجله دارن فیش واریزی و نامه دانشگاه محل تحصیل رو دستی می برن .

در ضمن برای گرفتن ریز نمرات تحصیلیتون هم باید کلی دردسر بکشین. مخصوصا برای دانشجوهایی که ورودی 80 به قبل بودن چون اونموقع سیستمها کامپیوتری نبود و دردسرها بیشتر.

�

با توجه به جستجوهایی که انجام دادم متوجه شدم که برای دانشگاههای اروپایی داشتن مدرک زبان اجباری هست که این به این معنی بود که من با یک مانع خیلی بزرگ مواجه شدم.اما بعدش متوجه شدم که یه سری دانشگاههای آسیایی دوره های زبان پیش می ذارن به این معنی که به شما یک فرصت داده می شه تا مدرک زبان بین المللی رو با توجه به اون نمره ای که دانشگاه می خواد به اونها ارائه بدین که می شه گفت این یک فرصت خیلی خوب هست.یعنی در حقیقت برای شما ویزای دانشجویی صادر می شه اما اجازه اخذ واحد درسی یا پایان نامه به هیچ وجه به شما داده نمیشه.اگر توی اون فرصت بتونین مدرک زبان بین المللی با نمره حد نصاب رو به دانشگاه ارائه بدین اونها هم پذیرش شما رو قطعی می کنن. در حقیقت اول برای شما پذیرش موقت صادر می شه و بعدا به حالت قطعی در میاد.خوب با توجه به این موضوع فکر کردم که بهتره دنبال یک دانشگاه آسیایی بگردم. تازه اون موقع ست که شما سر چند راهی قرار می گیرین و نمی دونین باید چکار کنین.

شروع به سرچ کردن در مورد دانشگاههای مختلف کردم. از کشورهای حوزه دریای خزر گرفته مثل تاجیکستان ، اکراین ، ارمنستان گرفته تا قبرس و دبی و مالزی و سنگاپور.

هر کدومش یه سری مشکلات داشتن. مثلا زبان یه سری انگلیسی نبود ، یه سری مورد تایید وزارت علوم نبودن ، یه سری مث سنگاپور هزینه زندگی فوق العاده زیادی داشتن ، یه سری توی دبی حالت نمایندگی بودن و اصلا توی لیست نبودن و اعتبارشون زیر سوال بود.

نهایتا تابستان سال 1389 سعی کردم یکی از گزینه ها رو قطعی کنم. برای همین به مالزی رفتم و سعی کردم توی یک هفته ای که داشتم به کل دانشگاهها سرک بکشم.خوب دانشگاههای معتبر مالزی عملا توی سه نقطه واقع شده بود.  جوهور ،  پنانگ و کوالالامپور که پایتخت مالزی هستش.

موقع ورود به مالزی واقعا با محیط کاملا جدیدی روبرو شدم. کشوری کاملا توریستی ، استوایی با مردمی که از لحاظ ظاهری کاملا با مردم کشور خودمون متفاوت بودن.

قدم اول برای اخذ پذیرش ، پیدا کردن یک دانشگاه مناسب هست که هم از نظر سیستم آموزش عالی ایران و هم از نظر جهانی اعتبار خوبی داشته باشه. برای اینکه بدونیم آیا مدرک دانشگاه مقصد مورد تایید وزارت علوم هست یا نه می تونید به سایت وزارت علوم و یا لینکهای مرتبط اون مراجعه کنید که هر ترم آپدیت می شن و بخشنامه های جدید جهت دانشگاههای مجاز و غیر مجاز صادر می کنن. برای متوجه شدن اعتبار بین المللی می تونین به سایتهایی که مرتبط با رنکینگهای دانشگاهی هستند مراجعه کنید. البته سایتهای مختلفی این کار رو انجام می دن که در نتیجه آمار رنکینگها هم با هم متفاوت می شه. ولی به هر حال می تونین یه تصویر کلی از دانشگاه آینده تون پیدا کنین. بعضی از دوستان ممکنه اینطور تصور کنن که تایید توسط وزارت علوم ایران اهمیتی نداره اما اصلا اینطور نیست و مطمئن باشین که به هر حال یک روزی شما با تاییدیه وزارت علوم سر و کار پیدا می کنین. بنابراین بهتره دانشگاهی رو انتخاب کنین که مورد تایید باشه و به فکر این نباشین که خوب من دیگه بر نمی گردم یا اینکه می رم اونجا درس می خونم و بعد توی یه مقطع بالاتر می رم یه دانشگاه مورد تایید یا از این دسته کارها. چون برای انجام کار در ایران باید تمام مراحل تحصیلی شما مورد تایید باشه.بعد از اینکه دانشگاه مقصدتون رو پیدا کردین بهتره که نگاهی به وضع عمومی شهری که قراره توش تحصیل کنین هم بندازین. مواردی از این قبیل: هزینه زندگی ماهیانه توی این شهر چقدره؟

سایت دانشگاهی کجای شهر واقع شده؟ امکانات شهرک دانشگاهی در چه حده؟و خیلی دیگه از سوالاتی که در ارتباط با زندگی روزمره تون پیش میاد. ولی یادتون باشه که پیش زمینه تمام این موارد زبانه. هرگز این رو فراموش نکنین. تا زمانیکه این مشکل بزرگ رو حل نکردین به فکر انجام این کار هم نیفتین بهتره.

من برای پیدا کردن یک دانشگاه خوب با خیلی از دوستان صحبت کردم. توی خیلی از سایتهای دانشگاهی و لینکهای مرتبطشون سرچ کردم. برای انجام این کار هم بیشتر از همه سه چیز رو مد نظر قرار دادم. در حقیقت سوالهایی که برای همه مطرح هست.

1- آیا مورد تایید وزارت علوم هست؟ 2- هزینه اش چقدره؟3- زبانش چیه؟

در درجه اول مثل همه دانشجوهای دیگه دوست داشتم به کانادا ، استرالیا ، آمریکا یا یک دانشگاه اروپایی برم.

اما نهایتا بعد از تحقیق زیاد متوجه شدم که مرتبا با یک یا چند تا از سه سوال بالا به مشکل می خورم.

یعنی یا مورد تایید نبودن ، یا هزینه فوق العاده بالایی داشتن و یا زبانش انگلیسی نبود و یا اگر بود نیاز به نمره بالایی در آزمون آیلتس و تافل داشت. متاسفانه خیلی از دوستانی که تصمیم به انجام این کار می گیرن کسانی هستن که مشغله خیلی زیادی توی زندگیشون دارن و زمان کافی برای یادگیری زبان ندارن.ممکنه خیلیهای دیگه هم با این مشکلات روبرو نشن و بتونن براحتی به اون کشورهایی که گفتم برای ادامه تحصیل مراجعه کنن. اما خود من از اون دسته ای بودم که هم هزینه های دانشگاهی برام خیلی مهم بوده و هم می خواستم به یک دانشگاه انگلیسی زبان برم که فرضا نمره 7 آیلتس یا 650 پی بی تی  رو نخواد.

توی خیلی از موارد نهایتا به این نتیجه می رسین که باید دنبال یک دانشگاه آسیایی بگردین که بتونین جواب سه تا پرسش بالا رو توی اون پیدا کنین.

ادامه تحصیل در یک کشور خارجی ممکنه برای خیلیها یک رویا باشه. این قضیه باعث می شه که مشکلاتی رو که زندگی در یک کشور خارجی براشون بهمراه داره اصلا نبینن. خیلیها ممکنه که پذیرش رو بگیرن و بعد از اینکه اونجا میان با طوفانی از مشکلات روبرو بشن. البته زندگی در یک مکان جدید همیشه مشکلاتی رو بهمراه داره و نباید با عینک بدبینی به این قضیه نگاه کرد. اما از طرف دیگه باید پذیرفت که مشکلاتی که خارج از کشور وجود داره با مشکلاتی که داخل کشور وجود داره خیلی تفاوت داره.وارد شدن به یک فرهنگ بیگانه که شما هیچ شناختی روی اون ندارین ، سیستم های بانکی ، اداری ، آموزشی و … جدید ، گرفتار شدن در چنگ بعضی آدمهای سودجو و کلاهبردار ،غذاهای متفاوت ، تنهایی بی حد و حصر ، بیماریهای جدید که برای بدن شما ناشناخته است پیدا کردن یک مکان اقامتی مناسب داخل دانشگاه یا بیرون دانشگاه ، پیدا کردن دوستان جدید و مناسب و خیلی مواقع مشکلات مالی و … مشکلاتی هستن که شما به محض ورود ممکنه اونها رو تجربه کنین. بنابراین به نظر من بهتره قبل از اینکه اقدام به انجام این کار بکنین خیلی خوب روی این موضوع فکر کنین. باید پذیرفت که در مقاطع بالاتر مثل کارشناسی ارشد و دکترا ممکنه ضرر مالی سنگین هم بهمراه باشه. چون شما نباید اینطور در نظر بگیرین که به عنوان مثال قراره مبلغ … تومان خرج کنین. شما باید اینطور محاسبه کنین که کل درآمدهای شما در ایران قطع می شه و در حقیقت هم دارین سرمایه تون رو خرج می کنین و هم نمی تونین پول درست و حسابی در بیارین . بنابراین می شه گفت این زیان مالی به توان دو هست. باید فکر کرد که آیا خرج این کار به برج اون می ارزه یا نه؟ به عبارت دیگه آیا از لحاظ اقتصادی این مدرک برای شما بازده کافی داره یا نه؟خیلی ها ممکنه اینطور فکر کنن که بعد از اینکه مدرک رو می گیرن در همون کشور مشغول به کار می شن و دیگه برنمی گردن یا اینکه وقتی برگردن شرایط کاری خیلی بهتری براشون وجود داره. ممکنه که این قضیه اتفاق بیفته اما از طرف دیگه ممکنه اتفاق هم نیفته. بنابراین بهتره که اگر می خواین این کار رو بکنین قبلش خوب فکر کنین.

مدتها بود که درگیر گرفتن اکسپت از یک دانشگاه خارجی بودم. گر چه ثبت نام کردن در یک دانشگاه خارجی پروسه زمانی محدودی داره اما بیشتر فکر ثبت نام هست که آزار دهنده ست و ممکنه خیلی بیشتر از پروسه ثبت نام طول بکشه.اینکه اصلا چکار باید کرد و اینکه از کجا باید شروع کرد. چه مدارکی رو جمع آوری کرد. برای پشتوانه های مالی اش چکار کرد. و اینکه آیا انجام اینکار سرانجامی داره یا یک نوع وقت تلف کردنه.

میشه گفت بعد از داشتن انگیزه های لازم بزرگترین مشکل آینده نامعلومیه که ممکنه ما رو به ناکجا آباد بکشونه . یعنی اینکه از ادامه تحصیل منصرف کنه.

در این راستا ممکنه خیلی ها بتونن کمک کنن.چه اشخاص حقیقی و چه اشخاص حقوقی. اما مهم این هستش که شما بتونین اونها رو شناسایی کنین تا بتونن به شما کمک کنن.

متاسفانه خیلی از ایرانیها نمی تونن برای ادامه تحصیل به کشورهایی مثل کانادا ، استرالیا یا آمریکا و کشورهای اروپایی برن.

و بزرگترین این مشکل ، مشکل زبان هستش. دانشگاههای استرالیایی و آمریکایی انگلیسی زبان هستن و خیلی از دانشگاههای کانادا هم همینطور. فقط بعضی از دانشگاهها توی کانادا هست که ممکنه زبان فرانسه داشته باشن.

از طرف دیگه توی بعضی کشورهای اروپایی هم تحصیل به زبان مادری هست که میشه در این راستا از سوئد ، آلمان یا فرانسه نام برد. ممکنه بعضا دانشگاههای انگلیسی زبان هم وجود داشته باشه. اما تعدادشون محدود هست و گرفتن پذیرششون مشکل.

من سعی دارم از این به بعد تجارب محدودی رو که دارم در اختیار بقیه هم بذارم.

امیدوارم که بتونن از این استفاده کنن و موفق بشن.